disneyland

“Bibberen van gelukheid” dankzij Disneyland

Al maanden zeuren mijn kinderen om naar Disneyland te vertrekken. En eveneens al maanden hou ik ze aan het lijntje door te zeggen dat we eerst flink moeten sparen (gedeeltelijk waar trouwens) en dat ze geduldig moeten zijn. (Kwestie dat éénmaal als we gaan, ze goed beseffen welk cadeau ze in hun schoot geworpen krijgen.) Intussen broedden wij ouders op een masterplan. We zouden onze zonen onwetend van school halen, gewoon doorrijden naar Parijs en daar het weekend doorbrengen met Mickey en hun vrienden. En of dat effect had!

sparen voor disneyland
rommel verkopen en sparen voor Disneyland…

Zo gezegd, zo gedaan. Afgelopen vrijdag konden we -na weken zwijgen- eindelijk vertrekken met een gevulde auto. Kinderen en boekentassen erbij, en weg waren we. Het was voor de zonen blijkbaar een uitgemaakt zaak dat we met de familie zouden weggaan naar zee, waardoor wij ons toch vragen begonnen te stellen bij hun geografisch oriëntatie-talent.

Eenmaal bij Parijs werden de vragen toch frequenter en leper. Ons nageslacht was duidelijk op zoek naar verhelderende informatie. ‘Gaan we wel met opa op weekend’? Of ‘bel ze eens om het adres te vragen – ah ja, dan weten we meteen of we bij hen verblijven”. Slim, maar niet straffer dan wij onze lippen op elkaar bleven klemmen.

Ik moet zeggen dat we vrijdagavond getroffen en geraakt zijn door de kinderlijke naïviteit en oprechtheid. Want zelfs bij het voorbijrijden van een duidelijk Disneyland-bord klonk het enkel ‘Oh, we zijn nog nooit zo dichtbij Disneyland geweest’.  Voor hen bleek het geen enkele optie te zijn dat we werkelijk een bezoek aan het park zouden brengen. We hadden nl onze spaarpot recent nageteld, en die bleek niet vol genoeg.

disneyland

Toen we uit-ein-de-lijk met handen en voeten hadden uitgelegd dat we het weekend met Mickey (Mickey wie, mama?) zouden doorbrengen, waren de reacties uitgelaten, emotioneel en hartverwarmend. Kind van 8 werd zelfs even stil, en zei: “mama, ik ben aan het bibberen van gelukheid”.
Wel. Daar doe je het voor.

Nogmaals besef ik wat een schone zieltjes die jongens van mij zijn. En dat ik daar twee dagen pretparkgeweld voor moest ondergaan, liet ik met plezier toe. Al was het maar om telkens weer die blinkende oogjes te mogen aanschouwen.

Wat we nu écht van het bezoek vonden, beschrijf ik graag in een volgende post. Het is voor lovers en haters. I tell you 🙂

Een gedachte over ““Bibberen van gelukheid” dankzij Disneyland

Geef een reactie