verjaardag

I don’t have birthdays, i level up.

37, dat is nu echt eens een knullige leeftijd! Gisteren was mijn verjaardag. Maar zeg nu zelf: 37 jaar zijn, dat zegt toch niks? Dat is geen jonge dertiger of late twintiger. Dat is gewoon een 35plusser die nog geen 40 is.

35-plusser. Jaks. Vreselijke term vind ik dat. Niks hip of wervend aan. Tik 35-plusser in google en je krijgt: “leuke conditietraining voor 35-plussers” of “Alleenstaande reizen 35+“. Het is echt alsof alle fun eruit moet.

Zo voelt het voor mij althans niet. Maar ook mijn kinderen drukken mij vaak op de keiharde realiteit. Ziehier onze conversatie van vorige week:
Ik: oh een liedje op de radio van toen ik jonger was! (let op het gebruik van het woord jong-er)
kind van 5: Is die zangeres al dood?
Ik: euh, neen.
kind van 5: hoe oud is die dan?
kind van 7: (moeit zich plots) Oud. Héél oud.

(Het ging om The Cranberry’s trouwens.)

Het is niet dat ik echt aftel om 40 te worden. Maar toegegeven, dat is alvast een échte leeftijd. Eentje dat je niet vergeet. Ik heb met mijn vriendinnen ook afgesproken dat 40 het nieuwe 30 wordt. Geen baby’s meer, met wat geluk een half afbetaald huis, en -als het goed is- heb je je al ruim bewezen op het werk. De mogelijkheden stapelen zich dan op. Alles kan en alles mag ….Of zou dat misschien het begin zijn van een midlife crisis? Shit, vanaf nu geen verjaardagen meer. I only level up. Punt.

via GIPHY

Geef een reactie