It’s not complicated. (soms toch)

Het freelancersbestaan betekent ook soms in oervlaamsche cafes belanden tussen twee afspraken door. En netwerken met het plaatselijk Simonneke. Enfin, praten heet dat dan gewoon.

In die flashy en snelle en altijd geconnecteerde wereld waarin we werken en leven, vergeten we het wel eens. Buiten onze bubbel gaat alles stukken trager. Zo wordt er in authentieke volkscafés blijkbaar nog steeds lustig geroepen: “waard, voor mij nog ne kie vantzelfde.” Jep, echt gezien, echt gebeurd.

Tussen twee afspraken door was ik plots beland in de jaren ’80.  In de bierherberg (geen fictieve naam) wilde ik in afwachting snel een uurtje tokkelen op mijn toetsenbord. Maar nee. De wificode  stond helaas in het boekske en dat had  de baas ne keer mee naar huis genomen”. Enkele maanden geleden.

Ok, tijdens mijn springuur dan maar gewoon een glas drinken en wachten tot de tijd verder tikte. Hoe heerlijk was dat?! Ik luisterde weer, en mijn ogen zagen. Vooral dingen die ik me herinnerde van vroeger. Van zelfs nog niet zo héél lang geleden, toen ik nog researcher was voor allerlei reality-programma’s. Ooit werd ik effectief betaald om op café te zitten, en te luisteren en te wachten.

 

Het trof me wel, die traagheid. En dat net in dezelfde week dat mijn zonen ver weg op scoutskamp waren. De enige communicatie-optie die je dan rest is de oeroude klassieke post. Hoe heerlijk was het om dagelijks naar de brievenbus te rennen en te hopen op een berichtje. Niks instant. Gewoon geduldig zijn. En dan keihard beloond worden met brieven die nu al in de ‘bij te houden voor altijd’-doos zijn opgeborgen.

Als deze week een FB-status zou hebben, zou er staan : ‘it’s not complicated’.

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

2 gedachten over “It’s not complicated. (soms toch)

Geef een reactie