thuisblijfouders

Waarom thuisblijfouders een medaille verdienen

Ik had het al geschreven in mijn about-pagina: enkele maanden geleden verloor ik mijn job bij Ketnet. Ik ga er niet om liegen, dat was een bijzonder harde noot om te kraken. Want een job is niet gewoon een job, het is (of was in mijn geval) een dagvullend takenpakket waarrond de rest van mijn leven gebouwd was. Zonder dat, bleef er plots weinig over. En je kinderen dan, hoor ik je dan vragen? Ja, de kinderen. Goed punt. Dat is net waar ik het in dit stukje over wil hebben. Ik schaam me diep, maar enkel mijn kinderen alleen zijn niet genoeg voor mij. Hoe graag ik the little monsters ook zie. Hail to de thuisblijfouders, me dunkt.

Ik krijg heel veel jaloerse reacties als ik vertel dat ik 6 maanden ‘mocht’ thuisblijven (inclusief vakantie en heel veel recup voor alle duidelijkheid). De mensen rondom mij snakken duidelijk naar ademruimte. Dat fenomeen wordt alleen maar frappant merkbaar nu ik het zelf even vanop een afstand kon gadeslaan. Een hele generatie staat onder gigantische hoogspanning. Beseffen we dat wel ten volle, eigenlijk? Er wordt best wat verwacht van onze generatiegenoten. Tussen je 25ste en 40ste levensjaar moet je het allemaal waarmaken: kinderen baren, carrière bouwen, huizen vergaren, liefst hobby’s hebben (ah ja, dat staat goed op je CV) en een uitgebreid sociaal leven leiden (ah ja, om te sharen op sociale media). We kennen allemaal de ratrace. En de burn outs. Ik mocht er even tussenuit. Het was nodig. Dankjewel. Ook al was het mijn eigen keuze niet.

“Ondanks het keihard genieten van de stressvrije tijd  met je kroost, is het a hell of a job!”

Ik mocht dus 6 maanden thuisblijven. “6 maanden quality time met je kinderen, een droom!,” hoor ik je denken. Mja, en ook neen. Ik heb zoveel respect gekregen voor mensen die bewust thuisblijven voor het gezin! Want ondanks dat het keihard genieten is van de stressvrije tijd die je krijgt met je kroost, het is a hell of a job. Ondankbaar ook. Nooit een applaus. Met verdacht zeer weinig me-time. Ook geen collega’s om even tegen te kletsen of te ventileren. Nope, je bent helemaal op jezelf aangewezen. En ondanks wat wij werkende mensen allemaal denken, is een dag thuis belachelijk kort. De schoolbel gaat al om 15u30! Niet dat ik dat niet wist. Ik had gewoon nog niet aan de lijve ondervonden hoe crazy vroeg dat eigenlijk is!  Van een leven gevuld met babysitters en ‘opvang-oplossingen’ ging het dus voor mij naar 100% beschikbaarheid. In theorie.

Want ik ben niet gemaakt om voltijds te moederen. Oh jawel hoor, ik heb me laten gaan. Ik heb homemade granola gemaakt als ontbijt. Cake gebakken voor het vieruurtje. Ook verliepen de schooltaken plots en voor het eerst in jaren hyper vlot. Daarmee bedoel ik de taken voor de ouders, niet die van de kinderen. “Geef een naamgetekende plastic zak mee met uw kind. Een schoendoos. Een keukenrolkoker. Een dikke spin in een glazen pot. Tegen morgen alstublieft.” Ik was zò flink op den duur dat ik dubbels van het gevraagde begon mee te geven. Voor kinderen van werkende ouders die geen tijd hebben. Ik heb geknutseld, liedjes gezongen, en genoten. Jep, I did it. And I did it well.

“Waar ik vroeger dacht van easy peasy, weet ik tegenwoordig echt wel beter.”

Maar nu is het dus even genoeg. Het is an sich ook niet echt een verrassing dat de job van thuisblijfmoeder niet op mijn lijf geschreven is. Alleen heb ik intussen een andere kijk op de zaak. Waar ik vroeger dacht van easy peasy, weet ik tegenwoordig echt wel beter. Chapeau voor alle thuisblijfouders die dit kunnen. Hoedje af voor hen die hun leven wijden aan het welzijn van hun kinderen. Podiumplaats voor vaders en moeders die zich dagelijks toeleggen op huishoudelijke taken. Want het is officieel. Ik gooi de handdoek in de ring. I need more.

Volgende week start ik het jaar dus weer als working mum. En daar kan ik niet blijer om zijn. Natuurlijk wordt het een hele onderneming om alles te organiseren en te plannen. En o ja wat vloek ik omdat dat zoon van zeven net nù zijn elleboog heeft gebroken.  Wat ben ik zenuwachtig over hoe ik doktersbezoeken, hobby’s, opvang en werk zal moeten combineren. (en een blòg!) Dat monsieur Pingrid net nù een moeilijk examen tegemoet gaat, helpt ook al niet. Maar working mums vinden altijd een oplossing. Dat weet ik intussen.

” Ik ben gewoon een betere moeder als ik beide levens mag afwisselen. Yin en Yang.”

Ik kijk ernaar uit om weer twee levens te hebben. Eéntje thuis en ééntje onder de VRT-toren. Hoe graag schakel ik de ene knop uit om de andere op z’n beurt te activeren! (Dat bedoel ik in twee richtingen trouwens). In mijn geval ben ik gewoon een betere moeder als ik beide levens mag afwisselen. Yin en Yang.

Intussen staan ook de kinderen te springen om hun leger babysitters weer te verwelkomen. Die hebben ze gemist. Niet dat ze niet willen dat ik er ben. Gewoon, ook voor hen is afwisseling blijkbaar fijn. (Of misschien is hun moeder gewoon aangenamer als ze ook buiten de vier muren mag? ) Alleszins, back to normal voor iedereen. Hèhè… Zucht* (van opluchting)

En dan nog even dit in de kantlijn: dankjewel aan iedereen die de afgelopen maanden naar mijn gezeur heeft geluisterd. (You know who you are!) En euh, dat niemand mij één van deze vragen of opmerkingen durft  te geven volgende week! 🙂

Heb jij trouwens een mening over thuisblijven of werken? Sharing is caring!

*Photo credit: Pieces of My Mother: Skirt via photopin (license)

4 gedachten over “Waarom thuisblijfouders een medaille verdienen

  1. Hoe graag ik mijn monstertjes ook zie, Ik zou het ook niet kunnen zo fulltime moederen! Gelukkig heb ik de beste job van de wereld gevonden om van de twee werelden volop te genieten. Dankzij een 4/5-contract, een freelance job als journaliste en dagen die ik thuis kan werken, lukt het mij om 3 keer per week aan de schoolpoort te staan, de dagen dat ze in de opvang moeten blijven voel ik mij allesbehalve schuldig.
    Heel veel succes met je nieuwe job!

  2. Wat fijn om dit eens te lezen. Om eens iemand te horen zeggen dat thuisblijfmama’s geen luxe luileventje hebben! Ik ben sinds dec 2008 thuis na een hartstilstand en het ontdekken van de hartziekte waar ik mee te kampen heb. Het enige dat ik hoor is dat ik toch wel geluk heb dat ik op woensdag met m’n kids kan gaan picknicken, om half 4 aan de schoolpoort kan staan en in de zomer geen opvang moet voorzien. Dankjewel om deze met ons te delen! Alvast veel succes met de nieuwe job, de blog en de planning!

    1. Dag Ellemieke,
      Bedankt voor je lieve reactie. Ik wens je heel veel moed het volgende jaar, je hebt alvast al mijn respect!

Geef een reactie