what the fuck

What. The. Fuck.

Ik begin zomaar te typen. Want ik weet eigenlijk niet wat zeggen. Echt sprakeloos. Nog steeds, meer dan 30 uur later.  En als ik al iets zeg, komt er enkel gevloek uit. Fuck! Putain! What. The. Fuck. Just. Happened!?  Ook al wist ik dat deze dag zou komen, deze aanslag slaat keihard in my face. Alweer zijn er levens gestolen. Ad rondom gekozen. En zo vlakbij. 

Ik weet het, ik heb absoluut niets nuttigs toe te voegen. Er zijn al genoeg opinies-, analyse- en commentaar stukjes geschreven.  Ik kan hier nu geen literair tekstje verzinnen. Er is geen toegevoegde waarde. Het voelt allemaal te rauw, te hard, en als  keiharde ongeloof.

En de meeste getuigenissen van getroffenen moeten nog volgen. De volgende weken zullen we overspoeld worden met  de meest vreselijke verhalen en zullen we  gruwelijke horrorscenario’s horen die zich hebben afgespeeld (en nu nog afspelen). Gezinnen die uit elkaar werden gerukt. Dierbaren die elkaar verliezen.

Eerlijk? Ik weet niet of ik dat aankan. Het hakt er allemaal teveel in. Al voel ik geen angst. Ik voel me gewoon moe. Ik voel me letterlijk uitgeput door zoveel vreselijkheid.

Intussen heeft kind van 5 ook opgepikt dat er zoiets bestaat als IS. Ze doen hun PR daar goed. Hij vroeg of Salah nog veel vrienden heeft. Tja, wat antwoord je daarop? Hoe leg je heel deze situatie uit? Ik schreef in een blogpost na de aanslagen in Parijs: praat.  Maar soms klinkt dat gemakkelijker dan het is. En snap ik het zelf nog?

We ontkennen en stribbelen nog wat tegen. Maar we weten het allemaal.  22 maart heeft ons in een nieuwe realiteit gebracht. Dit is de wereld waarin onze kinderen zullen opgroeien. Alles went, zeggen ze. Hoogstwaarschijnlijk is dat waar.

Geef een reactie